Таццяна Брухан – настаўніца працоўнага навучання ў Верхалескай сярэдняй школе, якая з дзяцінства ўвабрала ў сябе любоў да творчасці, натхняючыся прыкладам маці, Ганны Пятроўны, таленавітай рукадзельніцы. Гэты запал да мастацтва стаў асновай яе педагагічнай дзейнасці.
10 сакавіка, "Кобрынскі веснік"/ Нарадзілася ў Лунінецкім раёне, атрымала дзве адукацыі – спачатку выхавальніка, затым майстра вытворчага навучання. Са школьных гадоў была актыўнай удзельніцай грамадскага жыцця: спявала, танчыла, дэкламавала вершы і прозу.
Маці двух сыноў, Вадзіма і Віталя, а таксама і клапатлівая бабуля траіхунукаў – Веры, Аглаі і Яўхіма, якія бясспрэчна з’яўляюцца яе гонарам. Ужо больш за дзесяць гадоў Таццяна Іванаўна вядзе краязнаўчы гурток, які адкрывае перад школьнікамі багацце спадчыны роднай Беларусі.
Дзеці наведваюць гістарычныя і турыстычныя месцы, даследуюць прыродную разнастайнасць краіны і вучацца шанаваць яе ўнікальнасць. Адной са значных работ, рэалізаваных Таццянай Іванаўнай, стаў конкурсны праект «Белый сад – лунный сад» – зроблены сваімі рукамі куток, які стаў месцам адпачынку і натхнення як для школьнікаў, так і выкладчыкаў.
Тут нават у летнія вакацыі прыемна сустракаць і праводзіць сонца, атрымліваючы асалоду ад прыгажосці, якую стварыла разам з вучнямі. Дэвізам дзейнасці стала цытата Максіма Горкага: «Трэба любіць тое, што робіш, і тады праца, нават самая грубая, узвышаецца да творчасці».
Для Таццяны Іванаўны ўрок – гэта не проста перадача ведаў, а перш за ўсё сяброўства і паразуменне з вучнямі. Яна шукае новыя формы падачы матэрыялу, падтрымлівае і натхняе дзяцей.
Яе захапляюць выпускнікі, якія дасягаюць поспехаў, пераўзыходзячы свайго настаўніка, і нават часам становячыся яе дарадцамі.
Асаблівае месца ў жыцці Таццяны Брухан займае любоў да Радзімы. Яна захапляецца беларускай культурай, традыцыямі і духам народа, які, нягледзячы на выпрабаванні і цяжкасці, не губляе веры і ідзе наперад з непахіснай устойлівасцю.
Тэкст і фота Ірыны АМЕЛЬЯНЧУК
Поделиться в соцсетях:
